ss
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ Trick-Tips แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ Trick-Tips แสดงบทความทั้งหมด

17 ก.ค. 2555

ทำไมนักจักรยานต้องโกนขนหน้าแข้ง

|0 ความคิดเห็น
สวัสดีครับ  เพื่อน ๆ เคยสงสัยกันบ้างไหมครับ ว่าเวลาที่เราดูการแข่งขันจักรยาน มักจะเห็นนักจักรยานมีหน้าแข้งที่เกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งเส้นขนให้รำคาญสายตา และเคยสงสัยกันหรือเปล่าว่าทำไมนักจักรยานระดับโปรเหล่านั้นจึงต้องโกนขนหน้าแข้ง วันนี้ผมมีเหตุผลดี ๆ มาเพื่อคลายความสงสัยกันครับ




  • เพื่อให้ง่ายต่อการนวดคลายกล้ามเนื้อ อันนี้เป็นความจริงครับโดยส่วนใหญ่แล้วนักปั่นจักรยานส่วนใหญ่มักจะนวดคลายกล้ามเนื้อขาของตนด้วย แป้งซึ่งแป้งในที่นี้ก็คือแป้งที่เราใช้ทาตัวหลังอาบน้ำนั่นแหละครับยี่ห้ออะไรก็ได้ ผมก็นวดด้วยแป้งเช่นกันครับ ลองนึกดูนะครับถ้าเราไม่โกนขนหน้าแข้งออกเวลาเรานวดมันจะเจ็บ เพราะราวกับว่าเราดึงขนหน้าแข้งของตนเองทุกวันแต่พอเราโกนมันออกแล้ว ลื่นเลยครับนวดได้อย่างคล่องตัว แต่หากเป็นสุภาพสตรี อาจไม่ประสบกับปัญหานี้เพราะผู้หญิงโดยส่วนมากจะไม่มีขนหน้าแข้งครับ
  • ทำให้ง่ายต่อการรักษาความสะอาด เพราะเวลาเราปั่นจักรยานตามท้องถนนนั้นจะมีฝุ่น และสิ่งสกปรกมากมายเช่น ฝุ่น, คราบน้ำมัน เป็นต้น หากเรามีขาที่ปราศจากขนแล้ว มันจะทำให้ขาของเรายากต่อการที่พวกฝุ่น และควันต่างๆ จะมาเกาะ และยังมีประโยชน์มากหาก เพื่อนๆ เป็นนักปั่นจักรยานเสือภูเขา เพราะเวลาเพื่อนๆ ปั่นไปในเส้นทางที่ค้อนข้างรก หรือปั่นไปในป่าแล้วอาจจะเจอหนามของต้นไม้เกี่ยวขนหน้าแข้งทำให้เราบาดเจ็บได้ ซึ้งถ้าหากเราโกนขนหน้าแข้งออกแล้ว หนาม หรือกิ่งไม้จึงไม่สามารถเกี่ยวขนเราได้ครับ
  • ง่ายต่อการรักษาบาดแผลเวลาเราเกิดอุบัติเหตุ จากการปั่นจักรยาน เพราะแผลถลอกที่เกิดจากการล้มเวลาเราปั่นจักรยานนั้นหากจะทำให้หายเร็วนั้นเราต้องหมั่นรักษาความสะอาด และใส่ยาทุกวัน ซึ่งในเรื่องนี้ผมมีประสบการณ์มาแล้วครับสมัยที่ยังปั่นจักรยานอยู่ หากเราไม่รักษาความสะอาดของแผลเป็นประจำ จะทำให้แผลนั้นหายช้ามากเราจึงต้องล้างแผล และทายาทุกวันครับจึงจะทำให้แผลหายเร็วขึ้น

27 ม.ค. 2555

จะเลือกใช้ล้อคาร์บอน เสือหมอบอย่างไรดี ?

|0 ความคิดเห็น

คำถามชวนปวดหัวเริ่มต้นขึ้นใช่มั้ยละครับ เมื่อคุณคิดจะเปลี่ยนล้อเสือหมอบเดิม ๆ ที่ติดรถมาให้ดีขึ้น บ้างก็หาข้อมูลในเว็บไซต์ทั้งไทยและเทศ บ้างก็ไปถามเพื่อน ๆ ในกลุ่มว่า เราจะเลือกใช้ล้อสูงเท่าไรดี ซี่ลวดอะไรดี ดุมอะไรดี รายละเอียดมันดูเยอะไปหมดใช่มั้ยครับ

ผมขออธิบายเป็นข้อ ๆ เพื่อใช้ในการเลือกล้อเสือหมอบสำหรับท่านก็แล้วกันครับ

เลือกขอบล้อ ขอบยางฮาล์ฟ (Tubular) หรือยางงัด (Clincher)

ล้อขอบยางฮาล์ฟ (Tubular)

ข้อได้เปรียบ
ประสิทธิภาพการขี่ที่สูงสุด เพราะน้ำหนักเบาอัดลมได้สูงกว่าขอบยางงัด  เวลาเบรกลงเขาต่อเนื่องนาน ๆ ยางจะไม่ร้อนเนื่องจากขอกันยางแบกออกจากกันจึงปลอดภัยเรื่องยางระเบิดเพราะความร้อนได้ยางฮาล์ฟจึงเหมาะแก่การใช้ในการแข่งขันหรือท่านที่ต้องการความเร็วสูงและความเบาของน้ำหนักรถเพื่อการปืนเขา
ข้อเสียเปรียบ
การเปลี่ยนยางเมื่อยางแตกกลางทางลำบากกว่ายางงัด หากผู้ขี่ไม่มีประสบการณ์ในการเปลี่ยน และยางมีราคาสูง ยางบางยี่ห้อปะไม่ได บางยี่ห้อปะได้ แต่อาจจะยุ่งยากในการปะ ถ้าแตกแผลใหญ่ ไม่สามารถใช้น้ำยะปะได้ ก็ต้องเปลี่ยนทั้งเส้น เส้นละประมาณ 1,000-3,000 บาท ในปัจจุบันมีน้ำยาปะยางฮาล์ฟ หยอดเข้าไปเมื่อยางแตกสามารถใช้อุดรูรั่วเล็ก ๆ ได้ เพื่อความสะดวกได้มากทีเดียว

ล้อขอบยางงัด (Clincher)

ข้อได้เปรียบ
ใช้สะดวกไปได้ทุกที่ เปลี่ยนยางในกลางทางได้ง่าย ถ้ายางแตกก็เปลี่ยนยางในเส้นละ 100 กว่าบาท ใคร ๆ ก็เปลี่ยนได้งบประมารไม่สูง
ข้อเสียเปรียบ
น้ำหนักมากกว่าล้อขอบฮาล์ฟพอสมควร อัดลมได้น้อยกว่าทำให้แรงต้านผิวถนนมีมากกว่า ที่สำคัญเวลาลงเขาต้องเบรกต่อเนื่องนาน ๆ ขอบจะร้อน ทำให้ยางร้อนตามไปด้วย

เลือกขอบล้อสูงเท่าไรดี
ความสูงของขอบล้อมีผลเชิงฟิสิกส์ในหลาย ๆ ปัจจัย แต่ผมจะขออธิบายเป็นภาษาพื้นบ้านให้พี่ ๆ น้อง ๆ เข้าใจกันได้ง่ายขึ้นครับ
ยิ่งขอบสูงยิ่งทำความเร็วสูงได้ดีเพราะมีมวลอยู่ใกล้จุดการหมุนทำให้ขอบล้อหมุนไปได้เร็วขึ้นและมากขึ้นและอากาศที่ผ่านเมาในล้อก็น้อยขึ้นแต่ก็ต้องแลกด้วยน้ำหนักล้อที่มกขึ้นด้วยเช่นกัน
ดังนั้นขอบยิ่งสูงก็เหมาะสำหรับการใช้ในทางราบ ทำความเร็วต่อเนื่องได้ดีและขอบยิ่งต่ำก็ยิ่งเบาเหมาะกับการใช้ในทางเนินหรือขึ้นเขาที่เน้นเรื่องความเบามากกว่า ดังนั้นขอบกลาง ๆ ที่สูง 50-60 มม.จึงได้รับความนิยมในการขี่ทั่ว ๆ ไปมากที่สุดครับ

เลือกซี่ลวดแบบไหนดี
น้ำหนักของผู้ขี่มีผลในการเลือกซี่ลวดอย่างมากครับ เพราะซี่ลวดแต่ละแบบมีความหนาความทนทานแรงกระทำไม่เท่ากัน ดังนั้นคนที่น้ำหนักมากก็ควรจะใช้ซี่ที่มีขนาดหนา แข็งแรง และจำนวนซี่ที่ใช้มากกว่า ซึ่งจุดนี้คนน้ำหนักตัวไม่มากจะได้เปรียบในการเลือกซี่ที่หลากหลายกว่าการขี่รถประเภทเสือหมอบที่ต้องการความเร็ว ผมแนะนำให้ใช้ซี่แบนหรือซี่แอโร่เพื่อการตัดอากาศที่ดีกว่าซี่กลมที่ใช้ในเสือภูเขาทั่วไปและซี่แบนสามารถตั้งซี่ได้มั่นคงกว่าเมื่อขี่ไปแล้วไม่จำเป็น ต้องตั้งซี่บ่อยเท่ากับซี่ประเภทกลมครับ

แล้วการเลือกดุมละ

ดุมมีหลายยี่ห้อจากหลายผู้ผลิตให้เลือกขึ้นอยู่กับงบประมาณของคุณครับ ซึ่งส่วนใหญ่จะน้ำหนักยิ่งเบายิ่งแพง และอีกปัจจัยคือเป็นแบริ่งหรือลูกปืนเซรามิคก็จะยิ่งแพงครับ

สรุป คิดว่าบทความสั้น ๆ นี้คงเป็นประโยชน์แก่นักขี่ที่กำลังเลือกล้อคาร์บอนไม่มากก็น้อยครับ 

ตีนผี ข้าสั้น ขายาว ต่างกันอย่างไร

|1 ความคิดเห็น

Shimano ทำตีนผีขาสั้นยาวแตกต่างกัน 3 รหัสคือ

1.        SS ซึ่งจะสั้นที่สุด และใช้กับเสือหมอบที่มีจานหน้า 2 จานเท่านั้น
2.        GS สำหรับเสือหมอบจะเป็นตีนผีขายาวซึ่งจะใช้กับจานหน้า 3 จาน (52-42-30) แต่ถ้าเป็นของเสือภูเขาจะถูกเรียกเป็นตีนผีขาสั้น
3.        SGS เป็นตีนผีที่ขายาวที่สุด
ก่อนที่จะพูดเรื่องความแตกต่างของขาสั้น ขายาวนั้น สิ่งหนึ่งที่อยากจะเน้นก็คือ อย่าเพิ่งละเลยเรื่องพื้นฐาน มาดูตารางแสดงคุณสมบัติของตีนผีรุ่นต่าง ๆ กันก่อนดีกว่าครับ

ตีนผีทุก ๆ รุ่นจะมีสปริงอยู่ด้วยกัน 3 ชุด

   1. B-tension spring หรือสปริงที่อยู่ใน Hanger bracket หรือที่ที่เราขันยึดตัวตีนผีเข้ากับ drop out สปริงตัวนี้จะทำหน้าที่ดึงให้ hanger bracket ถอยไปด้านหลังตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เฟืองจ็อคกี้กระแทกกับชุดเฟืองท้าย โดยเฉพาะช่วงที่ใช้เฟืองท้ายใบใหญ่ที่สุด

  2.  Parallelogram link spring จะอยู่ระหว่าง inner link และ outer link ของขาบน
-   สำหรับตีนผีธรรมดา สปริงตัวนี้ทำหน้าที่ดึงให้ขาของตีนผีขยับกลับออกไปด้านนอก โดยจะเกี่ยวจาก link pin ตัวหลังของ outer plate ไปยัง link pin ตัวหน้าของ inner plate พูดง่าย ๆ คือเป็นตัวถึงให้ตีนผีขยับเพื่อเปลี่ยนเกียร์จากเฟืองใหญ่ลงมายังเฟืองเล็ก
-    ส่วนในตีนผี reverse หรือ Rapid rise สปริงตัวนี้จะเกี่ยวจาก link pin ตัวหลังของ inner plate ไปยัง link pin ตัวหน้าของ outer plate สปริงตัวนี้จึงทำหน้าดึงในทิศทางตรงกันข้ามแบบปกติ คือ จะดึงให้ขาของตีนผีขยับเข้าด้านในแทน หรือเป็นตัวดึงให้ตีนผีขยับเพื่อเปลี่ยนเกียร์จากเฟืองเล็กขึ้นไปยังเฟืองใหญ่

3.   สปริงใน pulley cage bracket สปริงตัวนี้จะทำหน้าที่ดึงให้ขาล่างหรือ pulley cage งอเข้าหาขาบนตลอดเวลา โดยสปริงตัวนี้จะทำหน้าที่ร่วมกับ B-tension spring ในการดึงให้โซ่ตึงตลอดเวลา ที่ต้องกล่าวให้เข้าใจแบบนี้ก่อนเพราะว่าจะได้หลับตานึกภาพการทำงานไปด้วยกันได้ไงครับ

21 ม.ค. 2555

ขี่จักรยานคนเดียวอย่างไร ให้เวิร์กและปลอดภัย

|0 ความคิดเห็น
สำหรับนักจักรยานผู้ไม่ได้มุ่งหวังการพิชิตชัยจากสนามแข่ง ต้องการเพียงแค่ความแข็งแรงของระบบหลอดเลือด ไม่ชอบเข้ากลุ่มเพราะไม่อยากรีบไปให้กับเวลานัด หรืออยากจะทำอะไรเร็ว โดยไม่ต้องรอีให้กลุ่มครบจนออกตัวช้า แดดร้อนเผาผิวเกรียม ถ้าคุณมีวินัยพอและควบคุมตัวเองได้ การขี่จักรยานคนเดียวก็สร้างประโยชน์ได้ไม่แพ้การขี่เป็นกลุ่ม

จักรยานเสือภูเขา
อย่างแรกเลยคือคุณได้วัดความสามารถของตัวเองกับลมปะทะ ไม่สามารถซุกกลุ่มได้ เปรียบเสมือนกับการปั่นแบบหนีเดี่ยวในเปโลต็องเสือหมอบแข่งขัน ยิ่งคงความเร็วในช่วงนั้นได้นานก็ยิ่งแกร่ง เมื่อเข้ากลุ่มจริง ๆ ก็สามารถออมแรงไว้ได้มากกว่าพวกที่ไม่เคยขี่เดี่ยว เอาแต่ซุกกลุ่มอยู่ร่ำไป ข้อดีอย่างที่สองคือ คุณสามารถซ้อมแบบอินเตอร์วัล คือขี่ด้วยความเร็ว, รอบขาสูงสุด สลับกับการขี่แบบผ่อนคลายเพื่อฟื้นสภาพเป็นระยะ คุณทำอินเตอร์วัลได้อย่างเป็นอิสระ ไม่ต้องรอหรือต้องปั่นหนีใครเมื่อเหนื่อยก็หยุดได้โดยไม่ต้องให้ใครมารออีก

แต่ทุกสิ่งในโลกย่อมต้องมีทั้งข้อดีและข้อเสีย นั่นคือแม้ว่าจะไม่เสี่ยงต่อการเกี่ยวกันล้มเพราะขี่กลุ่มใหญ่ แต่ความเสี่ยงจากอุบัติเหตุและโรคประจำตัวสูงเท่ากัน ที่พบบ่อย ๆ ก็คือพอขี่มานาน ๆ แล้วจอดก็เกิดอาการวูบ รู้สึกตัวอีกทีมีแต่คนมุงดู หน้าตาถลอกปอกเปิก เนื่องจากหยุดขี่กะทันหันแล้วเลือดไหลคืนไปเลี้ยงสมองไม่ทัน การขี่คนเดียวจึงไม่มีใครช่วยนอกจากชาวบ้านหรือคนเดินถนนในแถบนั้น โชคดีก็ได้รับความช่วยเหลือ โชคร้ายก็ถูกลอกคราบชิงจักรยาน ยังไม่นับที่ถูกรถยนต์เฉี่ยวชน

ดังนั้น ถ้าคุณเป็นเป็นอีกคนหนึ่งที่ชอบขี่จักรยานคนเดียว สิ่งที่คุณต้องระวังให้จงหนักก็คือโรคภัยไข้เจ็บ ต้องรู้ขีดจำกัดของตัวเอง ยิ่งถ้าเพิ่งเริ่มขี่แล้วมีโรคประจำตัว เช่นหอบหืด ควรจะวนอยู่ในระแวกใกล้ ๆ บ้าน พกบัตรเครดิต เอทีเอ็มหรือบัตรประชาชนเอาไว้พร้อมกับเงินติดตัวจำนวนหนึ่ง และพกโทรศัพท์เคลื่อนที่ ใช้โทรขอความช่วยเหลือจากคนรู้จักในกรณีมีอุบัติเหตุหรือล้มป่วยกลางทาง

แต่ก็ใช่ว่าท่านที่เรี่ยวแรงดีไม่มีโรคภัยจะปลอดภัย แม้จะแข็งแรง แต่หากขาดความระวังก็อาจมีอาการวูบตรงสี่แยกไฟแดงได้ พวกที่วูบหลังจากปั่นหนัก ๆ มาแล้วนั้นต่างไม่มีใครเป็นโรคอะไรเลยสักคน เพียงแต่การหยุดขี่กะทันหันจะส่งผลต่อการไหลเวียนของเลือดสู่สมองเท่านั้น การเลือกเส้นทางที่ดีจะยิ่งสำคัญมากเมื่อคุณขี่คนเดียว เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตและทรัพย์สิน เส้นทางเปลี่ยวไร้ผู้คนอาจอันตรายหากไม่ตระเวนดูด้วยรถยนต์เสียก่อน อันเป็นสิ่งควรกระทำเมื่อเอาจักรยานติดไปขี่ด้วยในการท่องเที่ยวต่างเมือง และพักที่รีสอร์ท

ด้วยเหตุผลที่กล่าวมา การขี่คนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนการแปรงฟัน อย่างน้อย ๆ คุณต้องคำนึงถึงความสามารถของตัวเอง และอุปกรณ์ช่วยเหลือได้ในยามขับคันเช่น บัตรประชาชน เอทีเอ็ม โทรศัพท์เคลื่อนที่ และการเลือกเส้นทาง ผู้ไม่ประมาทและเตรียมพร้อมจะมีโอกาสประสบกับอุบัติเหตุน้อยกว่าคนที่ไม่ได้เตรียมตัว

29 ธ.ค. 2554

DIY ยามเจ็บตัวกลางป่าเขา ตอนที่ 2

|0 ความคิดเห็น
ใช้กระเดื่องปลดเร็วให้เป็นประโยชน์

กระเดื่องปลดเร็วที่ติดอยู่สองข้างของดุมล้อนั้นมีประโยชน์มากกว่าแค่ใช้ดึงให้ล้อหลุด เมื่อคุณบังเอิญลืมก้านงัดยางทำจากพลาสติกไว้ที่บ้าน หรือทำมันหายด้วยเหตุผลใดก็ตาม กระเดื่องปลดเร็วปลายง ๆ นี้แหละคือเพื่อนแท้ที่จะช่วยให้ถอดยางออกได้เมื่อต้องการปะ ถอดมันออกมาสอดเข้าใต้วงล้อแล้วงัดแทนก้านงัดล้อ หญ้าก็มีประโยชน์  คุณทำยางรั่วแล้วปะ แต่ก็ปะได้อยู่ทั้งยังใช้แผ่นปะกับกาวไปหมดแล้ว ยางในกับหลอดซีโอ 2 ก็ไม่ได้เอามา ทางเลือกเดียวคือต้องหาอะไรมายัดยางแทนลมล่ะเพื่อให้มันแข็งพอขี่จักรยานได้ ในกรณีนี้ใบไม้ใบหญ้านี่แหละเหมาะที่สุด ถอดยางออกมาแล้วถอนใบหญ้าข้างตัวยัดยางให้เต็ม ยิ่งยัดมากยางก็ยิ่งแข็งแต่ก็ยังนุ่มพอให้เกาะเส้นทางได้ ประมาณว่าความแข็งของยางจะเท่ากับความดันลม 15 psi จะอะไรก็ช่างเถอะมันพาคุณกลับบ้านได้ก็แล้วกัน

พกของไปเป็นสองเท่า

ถ้าคุณรอบคอบ คำตอบคือการพกอุปกรณ์จำเป็นไปด้วยหนึ่งชุด แต่ถ้าไม่มั่นใจก็พกไปได้เลยสองชุด ยางอะไหล่สองเส้น หลอดซีโอ 2 สองหลอด ถ้าอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งชำรุดหรือใช้ไม่ได้อีกอันหนึ่งก็ยังเป็นแบ็คอัพได้สบาย ๆ

ใช้เงินให้เป็นประโยชน์

ไม่ได้หมายความว่าให้ใช้เงินซื้อของ แต่หมายความว่ามันมีประโยชน์ในยามคับขัน เมื่อแก้ยางถูกหินบาดนั้นปะไม่ได้ก็จริงอยู่ แต่การใช้แบงค์พับแล้วสอดคั่นระหว่างยางในและยางนอกในตำแหน่งนั้นจะช่วยได้มาก แบงค์ 20 หรือแบงค์ 100 ของคุณนี่แหละคือวัสดุที่เหนียวพอ ๆ กับยางอะไหล่ที่จะป้องกันไว้ไม่ให้ยางในโป่งจนแลบออกนอกยางนอก ปะยางแล้วยัดยางกลับที่เดิม สอดแบงค์ไว้กั้นรอยแตกแค่นี้ก็พยุงตัวกลับบ้านได้แล้ว อย่าลืมถอดแบงค์ออกก็แล้วกันเมื่อถึงบ้าน

เมื่อล้อคด ต้องดัด

ล้อที่คดจะเป็นปัญหาต่อการขี่เพราะมันจะเอาส่วนที่คดไปเสียดสีกับยางเบรก วิธีดัดล้อที่ง่ายที่สุดคือการฟาด ฟังดูเหมือนจะบ้าแต่เป็นเรื่องจริง คุณเพียงแค่หาตำแหน่งคดให้เจอแล้วจับล้อให้ห่างจากตำแหน่งที่คด หันด้านที่โค้งออกจากตัวแล้วเอาตรงนั้นฟาดให้แรง พอประมาณกับต้นไม้หรือพื้นดินค่อนข้างแข็ง ด้านที่คดจะดุ้งออกมาได้เล็กน้อยพอให้ขี่ตอไปได้เมื่อถึงบ้านแล้วค่อยนำไปให้ช่างดัดล้อต่อไป

ปฐมพยาบาลแบบ DIY

การไปขี่เมาเท่นไบค์ที่ไหนโดยเอาเฝือกไปด้วยนั้นคงไม่มีใครทำกัน แต่ถ้าคุณเกิดพลาดท่าล้มแขนขาหักขึ้นมาก็ต้องเข้าเฝือกฉุกเฉินกันล่ะ อวัยวะที่หักบ่อยที่สุดคงไม่พ้นข้อมือหรือแขนซึ่งสามารถใช้วัสดุใด ๆ ที่แข็งแรงและตรงแต่มีขนาดไม่ต้องยาวช่วยแก้ปัญหาได้ ในกรณีนี้คืออานจักยานที่จะมาใช้ทำเป็นเฝือกได้ เพราะคุณคงไม่สามารถขี่จักยานออกมาได้เมื่อแขนหัก จึงต้อถอดอานออกมาดามแล้วมัดด้วยผ้าซึ่งเป็นได้ทั้งถุงแขน ถุงเท้า หรือแม้แต่ตัดเสื้ออกเป็นริ้วเพื่อให้เป็นเชือกรัด เราเชื่อว่าด้วยเฝือกจำเป็นนี้คุณจะเดินกลับบ้านได้ แต่โปรดหาหมอที่ใกล้ที่สุดเสียก่อนเถิด เพราะมันคงจะเจ็บน่าดู ต้องร้องอู้แน่ ๆ เมื่อยังไม่ถึงบ้าน

เมื่อแปลกถิ่น อย่าขี่จักรยานคนเดียว

การไปขี่จักรยานในทางทุรกันดารหรือป่าเขาโดยเฉพาะในที่ไม่คุ้นเคย วิธีการที่ดีที่สุดคืออย่าไปในที่แปลกถิ่นคนเดียว ควรมีเพื่อนปั่นไปด้วยอย่างน้อยหนึ่งคนจะช่วยให้สถานการณ์เลวร้ายบรรเทาลงได้ เพื่อนคนนั้นอาจมีอุปกรณ์ที่คุณลืมไว้บ้าน เขาอาจช่วยเข้าเผือกให้เมื่อคุณแขนขาหัก ช่วยแจ้งตำรวจขอความช่วยเหลือได้หากเครือข่ายโทรศัพท์ของคุณใช้ไม่ได้แต่ของเขาซึ่งเป็นคนละเครือข่ายใช้ได้ในบริเวณนั้น ที่แน่ ๆ คือการขี่จักรยานสองคนย่อมช่วยให้อุ่นใจมากกว่าขี่คนเดียว ดังคำโบราณว่าไว้ “คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย” นั่นยังเป็นจริงเสมอในทุกสถานการณ์

ทั้งหมดที่แนะมาจึงน่าจะเป็นประโยชน์เมื่อคุณตัดสินใจจะไปขี่เมาเท่นไบค์คนเดียว ดำรงตนอยู่อย่างไม่ประมาทนั้นคือวิถีแห่งคนฉลาดโดยแท้

DIY ยามเจ็บตัวกลางป่าเขา ตอนที่ 1

|0 ความคิดเห็น
ปัจจุบันนี้ตัวอักษรย่อว่า DIY จากคำว่า Do It Yourself  หรือ ทำเองก็ได้ ง่ายจัง เป็นที่ได้ยินกันหนาหูมากขึ้นในบ้านเรา ต้นตอก็คงมาจากพวกฝรั่งตะวันตกนั่นแหละที่คิดคำนี้ขึ้น ร้านรวงที่ขายของให้คนซื้อมาใช้ซ่อมบ้านเองโดยไม่ต้องพึ่งช่างก็เป็นทำนอง DIY เช่นกัน ตัวอย่างเช่น HomePro , Homework , TureValue ซึ่งมีทั้งอุปกรณ์และเครื่องมือช่างครบครัน คุณแค่เดินเข้าไปแล้วบอกพนักงานขายว่าอยากทำอะไร เขาก็จะเลือกเครื่องมือให้พร้อมกับให้คำปรึกษา ที่เป็นเช่นนี้เพราะค่าแรงเมืองนอกแพงพวกฝรั่งเขาเลย จำเป็น ต้องทำอะไรเอง ซ่อมหลังคาเอง ต่อท่อประปาเอง เดินสายไฟเองและอื่น ๆ ทำเองด้วยเครื่องมือที่พร้อมนั้นยังไง ๆ ก็ถูกกว่าจ้างเขา

แต่สำหรับ DIY ในตอนนี้ของเราไม่ใช่การเดินเข้าไปซื้อของในร้านมาเพื่อดูแลตัวเองเมื่อเจ็บตัวอยู่กลางป่ากลางดงเมื่อไปปั่นเมาเทนไบค์ แต่คือการใช้ของใกล้ตัวซึ่งคงไม่พ้นอุปกรณ์และชิ้นส่วนเมาเทนไบค์นั่นเอง เพื่อเป็นส่วนประกอบในการประคองตัวให้รอดออกมารับความช่วยเหลือเต็มรูปแบบนอกถิ่นทุรกันดารได้ ลองดูหัวข้อต่อไปนี้แล้วคุณจะรู้ว่าความไม่ประมาทนั้นคือหนทางที่จะช่วยให้รอดจากหายนะจริง ๆ เพื่อตัวเองและครอบครัวจะได้ไม่ต้องเสียใจ

บอกให้คนที่บ้านรู้

ต้องบอกให้ใครบางคนทางบ้านรู้เสมอเมื่อคุณจะไปขี่จักรยานเมาเท่นไบค์ที่ไหน โดยเฉพาะในที่ซึ่งอยู่ห่างบ้าน ในที่ซึ่งต้องเอาจักรยานใส่รถไปขี่กันข้ามจังหวัด เผื่อพลาดท่าเสียทีไปในป่าในเขาคนทางนี้จะได้แจ้งตำรวจหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องออกค้นหาได้ คุณใช้เทคโนโลยีสมัยนี้ได้หมดไมว่าจะเป็นแค่เขียนโน้ตแปะไว้บนตู้เย็น โทรบอก ส่งข้อความบอกทางโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือแม้แต่อีเมล ถ้าจะส่งพิกัดจีพีเอสบอกด้วยเลยก็ได้ การยอมเสียเวลาเพียงนิดหน่อยนี้ช่วยสร้างความแตกต่างได้มากระหว่างความอยู่รอดและความหายะ

อย่าลืมเครื่องมือสื่อสาร

การจะปั่นเมาเท่นไบค์ในแถบป่าเขานั้นที่แน่ ๆ คือคุณต้องมีเป้น้ำติดตัวไปด้วยอยู่แล้ว และในเป้นั้นย่อมมีอุปกรณ์ยังชีพติดไปด้วยทั้งยางใน สูบ หลอดแก๊ซซีโอ 2 ของกิน ขนมขบเคี้ยว อย่าลืมใส่โทรศัพท์เคลื่อนที่ลงไปด้วย ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีสื่อสารทำให้เดี๋ยวนี้เราแทบจะไม่ขาดการติดต่อกับใครเลยไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน แล้วคุณจะประหลาดใจว่าแม้ในที่บางที่ซึ่งห่างไกลความเจริญก็ยังมีคลื่นโทรศัพท์หรือแม้ว่าหากไม่มีคลื่น แต่ถ้าหน้าปัดโทรศัพท์มีพื้นผิวมัน ก็อาจใช้เป็นกระจกสะท้อนแสงได้ ในการสะท้อนแสงอาทิตย์ขอความช่วยเหลือ ด้วยระบบจีพีเอสที่ก้าวหน้าจนแทบจะมีใช้ในโทรศัพท์ระดับราคาปานกลางถึงราคาสูงทุกเครื่อง คุณสามารถโทรบอกพิกัดจีพีเอสต่อคนอื่นได้ เพื่อขอความช่วยเหลือ ถ้าเกิดพลาดท่าแขนขาหักไปในป่า เขาก็ยังบอกพิกัดจีพีเอสกับเจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัยได้ เพื่อให้เขาออกมาค้นหาด้วยเวลาอันสั้น

มีของใช้งานเอนกประสงค์ติดเป้ไว้

นอกจากโทรศัพท์แล้วสิ่งที่ควรติดเป้ไว้เสมอก็คือเครื่องไม้เครื่องมือเอนกประสงค์ เช่น มีพับสไตล์วิคตอริน็อกซ์ที่รวมเอามีดและอุปกรณ์อื่น ๆ ไว้ในตัว ด้วยเครื่องมือนี้ชิ้นเดียวคุณสามารถทำได้ทั้งตัด ไข เจาะหรือแม้แต่จะก่อไฟก็ได้ถ้าจำเป็น ปัจจุบันมีบริษัทผลิตอุปกรณ์เพื่อใช้งานเอาต์ดอร์มากมายที่มีผลิตภัณฑืแบบ DIY ไว้บริการ เช่น Light My Fire , Sea To Summit และแบรนด์อื่น ๆ ที่ขนาดของมันไม่ใหญ่สามารถับใส่เป้ติดตัวไปปั่นเมาเท่นไบค์ในเส้นทางโหด ๆ ได้ แต่ทรงคุณประโยชน์มหาศาล ช่วยให้เกิดความแตกต่างได้แบบพลิกผันระหว่างความอยู่รอดและความตาย


ยังไม่จบนะครับ อ่านต่อ >>  DIY ยามเจ็บตัวกลางป่าเขา ตอนที่ 2

24 พ.ย. 2554

เมื่อเลิกขี่จักรยานแล้ว ให้ใส่เกียร์ว่าง

|0 ความคิดเห็น
สำหรับท่านที่ไม่ค่อยได้ปั่นจักรยานและจอดจักรยานไว้เฉยๆ ทำอย่างไรจักรยาน ของเราจะได้รับการพักผ่อนพร้อมเราไปด้วย วันนี้ผมจึงขอแนะนำวิธีพื้นฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะเอาใจจักรยานแสนรักของเรายามที่ต้องจอดไว้นาน ๆ

เมื่อเลิกขี่จักรยานแล้ว ก่อนจอด ควรยิงนิ้วชี้ที่ Shifter ทั้งซ้ายขวาจนหมด ปั่นเบาๆต่ออีกนิดเพื่อให้ทุกเกียร์เข้าที่แล้วค่อยจอด ณ ตำแหน่งเกียร์นี้ โซ่จะคล้องอยู่ระหว่างจานเล็กสุดกับเฟืองเล็กสุด (1-8 หรือ 1-9) ตีนผีจะอยู่ในตำแหน่งที่พับเก็บเรียบร้อยไม่กางออก

ประโยชน์
- ลดความตึง (Tension) ของลวด (Cable) ที่ควบคุมสับจานหน้า และตีนผี
- ลดความตึง (Stress) ของสปริงในตีนผีและสับจาน

ส่วนแม่เหล็กที่ติดกับล้อ ให้ตรวจดูด้วยว่าแม่เหล็กที่ติดอยู่ที่ซี่ลวด บังเอิญมาจ่อ อยู่ที่ Sensor ของไมล์วัดความเร็วหรือไม่ ถ้าใช่ ให้หมุนล้อหน้าเพื่อย้ายตำแหน่ง แม่เหล็กให้ไกลออกไปจาก Sensor สาเหตุเพราะ แม่เหล็กถาวรที่ติดซี่ลวดนั้น สามารถเหนี่ยวนำให้ความเป็นแม่เหล็ก (Polarity) ของ Sensor เบี่ยงเบนไป ซึ่งอาจทำให้ความไว (Sensitivity) ของ Sensor ลดลง (อันนี้ไม่ยืนยันในทฤษฏีนะครับ แต่ทำเพื่อความสบายใจ)  เพียงเท่านี้ จักรยานของคุณก็จะได้พักผ่อนไปพร้อมกับคุณ

และอย่าลืมนะครับว่า เวลากลับมาขี่อีกครั้ง ให้เปลี่ยนเกียร์มาเป็นเกียร์ขี่ปกติ อย่าได้ขี่ ในตำแหน่งเกียร์ที่โซ่ไขว้กันแบบนี้เด็ดขาด ระบบส่งกำลัง (Drivetrain) จะสึกหรอ เร็วกว่าปกติ



และขอเสริมอีกนิดว่าถ้าจอดนานๆให้ลดความดันลมยางลงด้วย แต่อย่าให้น้อยจนแก้มยางบี้แล้วกัน จะช่วยยืดอายุยางในและยางนอกให้ไม่ปริหรือแห้งกรอบ(แตกลายงา) ง่ายครับ

20 พ.ย. 2554

ไขปัญหาการขี่จักรยานกลางคืน ตอนที่ 2 (จบ)

|0 ความคิดเห็น

3.มีเทคนิคพิเศษอะไรแนะนำบ้างหรือเปล่าสำหรับการขี่กลางคืน
ขี่จักรยานตอนกลางวันมีเทคนิค กลางคืนก็ต้องมีเป็นธรรมดาซึ่งแบ่งเป็นข้อใหญ่ ๆ ได้สามหัวข้อ เริ่มแรกด้วยการเลือกเส้นทางที่คุ้นเคยจากตอนกลางวันเข้าไว้ก่อน พอคุ้นเคยแล้วถึงไม่มีไฟก็ยังนึกออก การทำความคุ้นเคยตั้งแต่กลางวันจะทำให้รู้ว่าตรงไหนต่างระดับหรือมีสิ่งกีดขวาง ถึงจะเหมือน ๆ กันแต่พอมืดลงแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว สายตาคุณจะไม่คุ้นเคยกับความมืดที่ถึงแม้จะมีไฟฉานส่องแล้วก็ยังทำให้เงาและมุมเหลี่ยมแตกต่างไป ที่นึกว่าลาดลงอาจจะชันขึ้น ดังนั้นการทำความคุ้นเคยกับเส้นทางไว้ก่อนตั้งแต่ตอนกลางวันจึงดีและช่วยให้ปลอดภัยที่สุด

คุ้นเคยกับเส้นทางแล้วถ้ารักจะขี่กลางคืนให้สนุกไม่บาดเจ็บ ต้องเริ่มด้วยการขี่ช้า ๆ ก่อน เพราะไฟฉายจะทำให้รู้สึกไปเองว่าความเร็วสูงขึ้นจนทำให้เบรกหรือหักเลี้ยวก่อนเวลาอันควร ผลก็คือเจ็บตัว อีกประการหนึ่งที่ต้องทำความคุ้นเคยด้วยการี่ช้า ๆ ก่อนก็เพราะระยะฉาย ในตอนกลางวันคุณสามารถมองไกลไปพร้อมพุ่งด้วยความเร็วสูงได้ แต่ตกกลางคืนไฟจะฉายได้ใกล้เข้ามา ฉายได้แค่ไหนคุณมองได้แค่นั้นและร้อยเปอร์เซ็นต์คือมันฉายได้ใกล้ เห็นใกล้กว่าตอนกลางวัน การช้าไว้ก่อนตอนเริ่มแรกจะช่วยให้สมองและกล้ามเนื้อปรับตัวและ “จำ” สภาพเส้นทางได้ดี แม้ไฟจะส่องได้ใกล้ก็ยังจำได้ว่าต่อไปช่วงที่ส่องไม่ถึงเส้นทางจะเป็นอย่างไร

ข้อสุดท้ายคือต้องใช้ไฟอย่างฉลาด ใช้ไฟแรงไว้ก่อนนั้นใช่อยู่แล้ว แต่ต้องมั่นใจด้วยแบตเตอรี่ ยังเต็มจนใช้ได้ตลอดเส้นทาง ต้องมีไฟฉายสำรองพร้อมแบตเตอรี่ ซึ่งหากไม่พกไปเองก็ฝากเพื่อนไว้ได้หรือถ้าแบตเตอรี่ของคุณอ่อนก็จงเกาะคันข้างหน้าที่แบตเตอรี่ยังแรงไว้ จะปิดไฟของตัวเองเสียเลยก็ได้ถ้าของคันหน้าไฟแรงพอ ถ้าใช้ไฟติดแฮนด์ก็ให้ขี่ไปกับคนใช้ไฟติดหมวก การใช้ไฟสองแบบจะทำให้เห็นทางได้ชัดขึ้นและได้มุมมองทั้งไกลและใกล้แบบเคลื่อนไหวและตายตัว สำหรับคนที่ติดไฟกับหมวกให้ส่ายหน้ามองเส้นทางซ้ายและขวาตอนเข้าโค้ง เห็นได้กว้างกว่าย่อมปอลดภัยกว่าเป็นธรรมดา พอพูดถึงไฟติดหมวกกับติดแฮนด์ก็ปัญหาตามมาว่าอย่างไหนดีกว่าให้ต้องต่อกันในข้อ 4

4.ใช้ไฟฉายติดหมวกหรือติดแฮนด์ดีกว่ากัน
จะว่าไปแล้วก็เหมือนปัญหาโลกแตก เถียงกันไม่จบสิ้นคนติดแฮนด์ก็ว่าดีกว่าตรงที่ไฟฉายตรงทาง ส่วนคนติดหมวกก็บอกว่าไฟฉายของตัวเองฉายไปในทิศทางที่มอง เห็นอะไร ๆ ได้ชัดกว่า แต่ความจริงก็คือไฟฉายติดแฮนด์มักจะฉายไปคนละทิศคนละทางกับตาอยากมอง บางครั้งเราอยากมองไปทางแต่ไม่สามารถบังคับแฮนด์ให้หันไปทางนั้นได้ ส่วนไฟฉายติดหมวกก็จะฉายไปทุกที่ที่หันหัวไปจึงเห็นเส้นทางได้ทั่วถึงเท่าที่มีกำลังหันคอ แต่ข้อเสียคือมันไม่ค่อยทำให้เกิดเงาและทำให้กะระยะได้ยากเนื่องจากลำแสงเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา

5.แล้วต้องเลือกจักรยานเพื่อขี่กลางคืนโดยเฉพาะด้วยหรือเปล่า
สำคัญแน่นอน เพราะกลางคืนคุณย่อมมีโอกาสกระทบกระแทกกะทันหันแบบไม่ทันตั้งตัวได้มากกว่ากลางวัน คำตอบคือ ฟูล ซัสเพนชั่นกันสะเทือนหน้าหลังน้ำหนักเบา การมีอะไรมากันสะเทือนมากกว่าแค่โช้คหน้าอันเดียวนี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความบันเทิง มันทำให้คุณอ่อนล้าน้อยกว่าเห็น ๆ การขี่ซิงเกิลงแทรคตอนกลางวันว่าเครียดแล้วพอถึงกลางคืนความเครียดเพราะต้องระหวังเพิ่มเป็นสองสามเท่า ถ้ามีฟูล-ซัสเพนชั่น ขี่อยู่แล้วถือว่าโชคดี ถ้าไม่มีก็ไม่ได้ถือว่าโชคร้ายเพียงแต่ต้องหาโอกาสมาทำความคุ้นเคยกับเส้นทางในตอนกลางวันให้มาก ๆ หน่อย เมื่อชำนาญแล้วไม่ว่าจะเป็นฮาร์ดเทลหรือฟูล-ซัสเพนชั่น ก็สนุกได้แทบไม่แตกต่าง

นอกจากไฟส่องทางและฟลู-ซัลเพนชั่น ดี ๆ สักคันแล้วคุณแทบไม่ต้องทำอะไรพิเศษเลย อีกอย่างคือถ้าคุณมีแว่นกันลมกันแดดเลนส์สีอำพันสำหรับใส่ขี่ตอนกลางคืนด้วยก็ควรใช้ มันจะทำให้มองอะไร ๆ ได้สว่างขึ้น คนสายตาไม่ดีควรสวมแว่นตัดเลนส์สำหรับสายตาโดยเฉพาะ นอกจากไฟสว่าง ๆ แล้วแว่นสายตาดี ๆ จะทำให้คุณมองเห็นทางได้ชัดขึ้น

ทั้งห้าข้อนี้คือข้อแนะนำพอสังเขปที่เราคาดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับคุณ อย่างไรก็ตามพึงระลึกไว้เสมอว่ากลางคืนย่อมอันตรายกว่ากลางวัน ถึงงั้นก็เถอะ ถ้าคุณฝึกขี่เส้นทางกลางคืนได้คล่องแคล่วแทบหลับตาได้แล้ว เราบอกได้คำเดียวว่ามันสนุกมาก

ไขปัญหาการขี่จักรยานกลางคืน ตอนที่ 1

|0 ความคิดเห็น
ในประเทศแถบตะวันตกที่หนาวเกือบตลอดปีนั้นแย่กว่าบ้านเรา เพราะทั้งปีอาจมีเวลาให้ขี่จักรยานนอกบ้านได้แค่ครึ่งหรือถ้าหนาวมาก ๆ อาจไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ เขาต้องรอให้ถึงหน้าร้อนก่อน ถึงจะแห่กันออกมาซึ่งเป็นที่สนุกสนานทั้งเสือหมอบเสือภูเขาและจักรยานอื่น ๆ แต่บ้านเราถึงจะโชคดีกว่าตรงที่ขี่จักรยานได้ทั้งปีแต่ก็โชคร้ายกว่าตรงที่ร้อนนรก กลางวันอุณหภูมิเกือบ 40 องศาเซลเซียสกันทุกวัน


สำหรับคนที่ไม่กลัวความมืดบางกลุ่ม การขี่จักรยานกลางคืนจึงเป็นทางเลือกเท่าที่เราเคยเห็นคือหลังอาทิตย์ตกดินจะมีนักจักรยานกลุ่มหนึ่ง ขี่เสือภูเขาลุยเข้าย่านชุมชนและย่านธุรกิจ เช่น สยามสแควร์ในกรุงเทพฯ ถ้าเป็นต่างจังหวัดก็มีอ็อปชั่นเยอะหน่อยคือเล่นได้ทั้งในถนนและในซิงเกิลแทรค ซึ่งไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืนมันก็เป็นของคุณอยู่แล้ว แตกต่างกันแค่กลางวันคุณมองเห็นแต่กลางคืนมืดลงเท่านั้น

เพื่อการนี้จึงต้องใช้เครื่องช่วย คือ ไฟฉาย ความเร้าใจของการขี่ตอนกลางคืนก็เหมือนกีฬาทั่วไปที่เปลี่ยนมาทำกันตอนกลางคืนอย่างดำน้ำหรือเล่นเครื่องร่อน คือไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจนทำให้ต้องระมัดระวังมากกว่าปกติ แต่การขี่จักรยานกลางคืนกลับไม่ยากอย่างที่คิดโดยเฉพาะซิงเกิลแทรคที่ต้องเอาเสือกูเขาลุยเข้าไปในป่า ถ้ามีตัวช่วยครบทั้งไฟหน้าและหลัง กับเส้นทางที่คุ้นเคยอยู่แล้วจากการขี่ตอนกลางวัน ไม่จำเป็นเลยที่ต้องขี่เก่งขั้นเทพจึงจะลุยกลางคืนได้

แต่การเปลี่ยนเวลาจากกลางวันมาเป็นกลางคืนย่อมมีปัญหาให้ขบคิดทั้งเรื่องอุปกรณ์และขีดความสามารถของตัวคุณเอง เราจึงรวบรวมคำถามคาใจของคนอยากขี่กลางคืน และคนที่ขี่กลางคืนอยู่แล้วแต่อยากเพิ่มความสนุกกับความปลอดภัยขึ้นไปอีกระดับมาไว้ 5 ข้อ ถ้าคุณขี่กลางคืนอยู่แล้วโดยเฉพาะในซิงเกิลแทรคเราคิดว่าข้อความต่อไปนี้น่าจะเป็นประโยชน์

1.จำเป็นหรือไม่สำหรับระบบไฟส่องทางระดับเทพ แพงหูตูบ
จะใช้ไฟฉายตรากบผูกติดหมวกกันกระแทกของคุณก็ได้ถ้าเคยชิน แต่บอกได้เลยว่าความมั่นใจจะมากขึ้นถ้าได้ใช้ไฟฉายแรง ๆ เห็นทางชัด ๆ ไม่ต้องใช้ไฟฉายขนาดชัวร์ไฟเออร์ แบบทหารใช้ที่ส่องกันทีแสบหูแสบตา ไฟฉายสำหรับจักรยานแรง ๆ เดี๋ยวนี้มีเยอะไปและดีกว่าด้วยสำหรับงานเฉพาะเช่นการขี่จักรยานในซิงเกิลแทรคแบบนี้ นักจักรยานที่มีประสงการณ์จะมีไฟฉายแรง ๆ เป็นไฟหลัก และอีกอย่างที่กำลังแรงน้อยลงไปเป็นระบบสำรอง

ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว่าจะใช้ไฟส่องทางเพื่อจักรยานระดับดีหน่อย ก็ต้องทำใจไว้เลยว่าอาจต้องควักเงินตั้งแต่ 1,000 ถึง 3,000 บาทเพื่อมัน และไฟฉายราคาต่ำกว่าเล็กน้อยเพื่อใช้สำรองเผื่อไฟหลักดับ ทั้งไฟหลักและรองนี้จะให้กำลังไฟจากหลอด LED ซึ่งส่องได้นานกว่าหลอดไส้ธรรมดาแต่ลำแสงกระจายไม่พุ่งตรงเป็นจุด

ตามปกติบริษัทที่ผลิตไฟฉายจะวัดความแรงของกำลังส่องสว่างเป็นลูเมนส์ ซึ่งเป็นหน่วยวัดความสว่างโดยเฉพาะ เหมือนหน่วยวัดความยาวเป็นนิ้ว ฟุต การมีลูเมนส์สูงมีความสำคัญในระดับหนึ่งแต่ก็ใช่ว่าจะดีหมดเพราะอย่างที่เราได้บอกคุณไปแล้วว่าราคามันแพง ไฟฉายกำลังสูง ๆ ประมาณร้อยกว่าลูเมนส์นั้นราคาแพงมากคือตั้งแต่สี่ห้าพันถึงหมื่น ไฟฉายที่ฉายได้ไกลและพอเพียงกับสภาพเส้นทางนั้นแค่ 60 ลูเมนส์หรือน้อยกว่านิดหน่อยก็น่าจะพอแล้ว คุณทราบค่าความสว่างนี้ได้จากข้างกล่องไฟฉายนั้นเองหรือถ้าไม่มีค่าความสว่างบอกอย่างน้อยก็ต้องบอกมาเป็นกำลังวัตต์ ซึ่งกำลังวัตต์ที่เหมาะสมสำหรับซิงเกิลแทรคยามกลางคืนคือ 5 วัตต์ จะเลือกใช้แบบดวงเดียว สองหรือสามดวงซ้อนก็ได้ไม่มีใครห้าม ดีเสียอีกที่ไฟมาขึ้นจะทำให้มองเห็นทางข้างหน้าได้มุมกว้างขึ้น

2.จะปลอดภัยหรือเปล่าถ้าขี่ตอนกลางคืนคนเดียว 
หากรู้จักคุ้นเคยกับเส้นทางดีอยู่แล้วจากตอนกลางวัน ไม่มีคำว่าปลอดภัยถ้าทำอะไรตอนกลางคืนคนเดียว ไม่ว่ากิจกรรมนั้นจะเป็นไร ทั้งไต่เขา ดำน้ำ ยิงปืนและอื่น ๆ ไม่เว้นแม้แต่จักรยาน ยิ่งขี่ในป่ายิ่งไม่ปลอดภัย ใครเคยขี่จักรยานลุยป่ากลางวัน ย่อมเข้าใจดีว่ามันมีอันตรายมากมายทั้ง แมงมุม งู หรือแม้แต่เสือหรือหมูป่าถ้าตรงนั้นเป็นป่าลึกพอ เจ้าสัตว์ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่อันตรายพวกนี้แหละที่บางพันธุ์ออกหากินตอนกลางคืนและอาจโผล่เข้ามาขวางทาง ถ้าตกใจมากพอมันจะหนีซึ่งถือว่าคุณโชคดี แต่ถ้ามันตั้งตัวทันและรู้ว่าคุณบุกรุกเขตหากินของมัน มันจะสู้ ทีนี้ล่ะงานเข้าแท้ ๆ จะมีแต่ไฟแรง ๆ เท่านั้นที่ทำให้สัตว์เหล่านี้มึนงงและคุณเองก็มีเวลาตั้งตัว ถ้าไปคนเดียวปัญหาย่อมมีร้อยแปด ปัญหาเล็กที่เจอคนเดียวแล้วแก้ได้ง่าย ๆ ตอนกลางวันอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่แก้ไม่ตกได้ตอนกลางคืน เช่นถ้ายางแตก เกิดอุบัติเหตุ โดนสัตว์กัดต่อย และที่เหนือกว่าอื่นใดคือถ้าไฟหน้าดับ ถ้าคุณไม่มีระบบไฟสำรองที่จะพาตัวเองกลับบ้านได้ไปคนเดียวและไฟฉายดวงเดียวที่ใช้เกิดดับขึ้นมาล่ะจะทำยังไง 

จงอย่าปั่นกลางคืนคนเดียว ถ้าหากลุ่มได้จงทำ หรือถ้าหาใครไม่ได้เลยก็ควรมีเพื่อนติดไปด้วยอย่างน้อยหนึ่งคนก็ยังดี ไฟคุณดับไฟเขายังติด คุณเจออุบัติเหตุเขายังช่วยปฐมพยาบาลได้ ของกินของคุณหมดของเขาก็ยังเหลือ อุ่นใจดีจริง ๆเมื่อมีเพื่อนขี่กันเป็นกลุ่ม แล้วคุณจะเข้าใจความหมายของคำพูดว่าเวลาช่างผ่านเร็วจริง ๆ เวลามีความสุข ปั่นหลาย ๆ คนตอนกลางคืนย่อมสุขกว่าปั่นคนเดียวเปลี่ยวใจ

ยังไม่จบครับ มีต่อตอนที่ 2 คลิกได้เลยครับ >> ไขปัญหาการขี่จักรยานกลางคืน ตอนที่ 2 (จบ)

4 พ.ย. 2554

ดูแลจักรยานด้วยตัวเองให้ดี ก่อนถึงมือช่าง ตอนที่ 2 (จบ)

|0 ความคิดเห็น
ดูแลจักรยานด้วยตัวเองให้ดี ก่อนถึงมือช่าง ตอนที่ 2 

ตรวจสอบการสึกหรอของโซ่ : เราชอบเรียกโซ่ที่ดูเหมือนยาวขึ้นว่า “โซ่ยืด” ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วตัวโซ่เองไม่ได้ยืด กลับเป็นข้อต่อโซ่เท่านั้นที่สึกหรอจนกร่อนเล็กลงทำให้มีช่องว่างระหว่างรูบนตัวโซ่กับข้อต่อนี้กว้างขึ้น มันจึงหลวมและวางตัวบนฟันเฟืองไม่สนิทส่งผลให้การเข้าเกียร์ไม่แม่นยำพอ มีเครื่องมือพิเศษให้ใช้วัดความสึกหรอของโซ่ได้ แต่มีวิธีที่ง่ายกว่าคือเมื่อโซ่พาดตัวอยู่บนจานใบเล็กสุดนั้นให้ใช้มือขวาจับขาบันไดออกแรงจะหมุนในขณะที่มือซ้ายจับล้อหลังขืนแรงไว้ ถ้าเป็นว่าตัวโซ่ไม่วางตัวแสบสนิทกับฟันเฟืองแต่ลอยตัวอยู่ปลาย ๆ ฟันนั่นคือความสึกหรอที่ต้องจัดการ หาโซ่ใหม่มาเปลี่ยนได้เลย

พันเทปพันแฮนด์เสือหมอบด้วยตัวเอง : การพันเทปแฮนด์ใหม่ทำให้เหมือนกับได้จักรยานใหม่ทั้งคันอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เมื่อใช้ไปเรื่อยๆ การจับและเสียดสีระหว่างมือกับเทปจะทำให้มันบางลง เทปที่บางและสีหมองคล้ำลงนั้นต้องเปลี่ยนพันเทปใหม่ วิธีการคือแกะเทปในส่วนใกล้คอแฮนด์ที่สุดเสียก่อนแล้วคลายตัวออกไปเรื่อย ๆ เมื่อมาถึงมือเบรคจึงถลกยางหุ้มขึ้นแล้วคลี่เทปนั้นต่อจนถึงปลายล่างสุดของแฮนด์ เมื่อจะพัน หันหน้าออกหน้าจักรยานเหมือนตอนขี่ สำหรับด้านขวามือหลังจากเสียบจุกปลายแฮนด์เข้าที่แล้วให้พันเทปทับตัวเอง ดึงให้ตึงมือพอประมาณระหว่างพัน ความหนืดของตัวมันจะจับเทปให้แน่นกับแฮนด์โดยไม่จำเป็นต้องยัดเข้าปลายแฮนด์แล้วเสียบจุกทับ ซึ่งเป็นวิธีที่ยากและเสียวเวลาสำหรับมือใหม่ ให้พันตั้งแต่ปลายแฮนด์ล่างสุดขึ้นมาตามทิศทางทาวนเข็มนาฬิกา ถลกยางหุ้มมือเปลี่ยนเกียร์ออกเพื่อติดเทปชิ้นที่มีมาในกล่องก่อนจะพันเทปเดิมทับแล้วเลื่อนยางลงปิดทับเมื่อพันเลยไปแล้ว  ด้วยวิธีนี้เทปจะพันตัวเองทับแฮนด์ไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดในสุดใกล้คอแฮนด์ เมื่อถึงจุดนี้ให้ตัดเทปเป็นรูปแหลมลิ่มแล้วมันจะพันได้ระดับเสมอกันเอง ปิดเทปจากด้านซ้ายก็กระทำเช่นเดียวกันเว้นแต่ตรงปลายด้านล่างสุดเท่านั้นที่ต้องเริ่มพันด้วยทิศทางตางกันข้ามกับขวามือคือตามเข็มนาฬิกา เพื่อให้เทปนี้คงประสิทธิภาพอยู่เสมอควรจะรื้อเปลี่ยนใหม่ปีละครั้งหรือสองครั้ง

เช็ดสายเคเบิ้ลและปลอกสาย : ถ้าการเข้าเกียร์ของคุณฝืด ไม่ว่าเพราะเพิ่งขี่จักรยานตากฝนมาหรือด้วยการไม่ได้ทำความสะอาดมานาน เป็นเคเบิ้ลใหม่และยังไม่ยืด การทำความสะอาดทำได้ง่าย ๆ ดังนี้ คือ ให้ใช้มือข้างหนึ่งหมุนขาจานไปข้างหน้า เข้าเกียร์ไต่ขึ้นไปให้โซ่พาดเฟืองท้ายตัวใหญ่ที่สุดในขณะที่ใช้จานหน้าเล็ก หยุดหมุนขาจาน ล้อหยุดแล้วแต่ให้สับเกียร์กลับมาอยู่เฟืองหลังเล็กเหมือนเดิม การทำเช่นนี้จะทำให้สายเกียร์หย่อนจนพอให้รูดปลอกสายออกให้เห็นตัวเคเบิ้ลโลหะได้ หากพบว่ามีคราบสนิมติดอยู่ให้ใช้ผ้าสะอาดรูดออกแล้วตามด้วยหยอดน้ำมันลงปลอก ชโลมน้ำมันให้ทั่วทั้งเส้นทิ้งไว้ 10 นาที แล้วใช้ผ้าเช็ดออกให้สะอาดเป็นอันเสร็จ

ตรวจสอบยางเบรก : ตรงนี้คือจุดที่นักจักรยานให้ความสนใจน้อยที่สุด แต่ความสำคัญคือมันอาจจะทำให้ขอบล้อราคาแพงของคุณเสียหายได้หากมีก้อนกรวดหรือของมีคมเข้าไปฝังในเนื้อยางเบรค ให้ถอดล้อออกทั้งหน้าและหลัง สังเกตที่ตัวยางเบรกแล้วลูบ หากพบสิ่งแปลกปลอมทิ่มนิ้วให้ใช้ปากคีบหรือคัตเตอร์แหลม ๆ แซะออกหรือถ้าพบว่ายางนี้แข็งกระด้างจนด้อยประสิทธิภาพจนรู้สึกได้ เมื่อออกแรงเบรคก็จะได้เปลี่ยนได้ทันที

ตรวจสอบชุดถ้วยคอ/คอแฮนด์ : คอแฮนด์หลวมหรือขุดถ้วยคอที่ไม่ได้ตรวจสอบมานาน กระแทกกระทั้นจากากรขี่จนหลวม อาจทำให้บังคับทิศทางลำบาก เสื่อมสภาพเร็วและหากร้ายแรงที่สุดคือทำให้คนขี่จักรยานบาดเจ็บหรือถึงตาย วิธีตรวจสอบคือให้จับล้อหน้าเขย่าขึ้นลงก่อน ถ้าแน่นก็ถือว่าปกติแต่ถ้ายังมีอาการโยกคลอนก็ต้องขันให้แน่น วิธีการคือคลายน็อตยึดคอแฮนด์ออกก่อนแล้วตามด้วยการขันน็อตหัวท่อคอตะเกียบให้แน่นพอตึงมือ ไม่ต้องแน่นมาก เพราะต้องการแค่ยึดท่อตะเกียบให้สนิทกับเฟรมพอไม่โยกเท่านั้น โดยเฉพาะฝาปิดท่อคอตะเกียบบนสุดที่เป็นคาร์บอนไฟเบอร์นั้นอาจจะแตกหักได้ง่ายถ้าขันแน่นเกิน เมื่อจัดวางแนวคอแฮนด์ให้ตรงกับล้อหน้าแล้วจึงขันน็อตยึดคอแฮนด์กับท่อคอตะเกียบ พึงสังเกตว่ามีตัวเลขบอกความตึงเป็นนิวตัน/เมตร บนคอแฮนด์หรือไม่ ตามปกติในจุดนี้จะให้ประแจปอนด์ขันตามแรงตึงที่กำหนด คอแฮนด์ที่ผลิตจากคาร์บอนไฟเบอร์ตามปกติจะกำหนดตัวเลขนิวตัน/เมตรไว้ จงใช้ประแจให้ขันสลับกันสองน็อตตัวละ ¼ รอบ จนกว่าขีดระบุแรงตึงบนัวประแจจะลั่นบอกว่าตึงตามระบุไว้แล้วเป็นอันเสร็จสิ้น

ตรวจสอบสิ่งแปลกปลอมฝังยาง : ในการขี่จักรยานทุกครั้งยางจักรยานคือสิ่งที่ต้องเผชิญกับของมีคมตั้งแต่ออกจากบ้าน ทั้งก้อนหินแหลมคมและเศษแก้วเศษกระจกที่กลาดเกลื่อนบนถนน เมื่อยางนุ่มกว่าของพวกนี้ก็มีโอกาสที่จะรับมันฝังเข้ามาได้มากจนอาจจะเป็นอันตรายในการขี่ครั้งต่อไป  หากของมีคมที่ฝังไว้นี้จะทิ่มแทงทะลุเนื้อยางเข้าไปเจาะยางในจนแตก วิธีการตรวจสอบเพื่อป้องกันจึงต้องมี เริ่มต้นด้วยการปล่อยลมยางออกให้เหลือเพียงครึ่งเดียว เพื่อให้ยางอ่อนตัวลงเล็กน้อย ใช้มือสวมถุงมือค่อย ๆ รูดหมุนดูยาง เมื่อพบเศษวัสดุมีคมที่โผล่พ้นยางไม่มาก ความอ่อนจะช่วยได้เมื่อคุณใช้ทั้งสองมือค่อย ๆ บี้ยางตรงตำแหน่งนั้นเพื่อให้เศษวัสดุขยับหลุดออกมา ด้วยการตรวจสอบนี้คุณจะปลอดภัยในการขี่จักรยานครั้งต่อไป      ทั้งหมดนี้คืออาการเบื้องต้นที่นักจักรยานมือใหม่พึงสังเกตและปรับแต่งเองง่าย ๆ เป็นเรื่องที่คุณทำได้จริง ๆ ด้วยเวลาเพียงนิดเดียวหากฝึกให้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมีปัญหา การสังเกตและแก้ไขเท่าที่ทำได้จึงดีกว่าเอะอะอะไรก็วิ่งหาช่างลูกเดียว หรือใครว่าไม่จริง

ดูแลจักรยานด้วยตัวเองให้ดี ก่อนถึงมือช่าง ตอนที่ 1

|0 ความคิดเห็น
ดูแลจักรยานด้วยตัวเองให้ดี ก่อนถึงมือช่าง ตอนที่ 1

ถ้าคุณเป็นอีกคนหนึ่งที่ขี่จักรยานอย่างจริงจัง คุณจะรู้ว่าความสนุกกับจักรยานไม่ได้ถูกจำกัดแค่การควบมันให้เร็วที่สุดหรือลุยไปบนเส้นทางวิบากสุดโหดไหน ๆ เท่านั้น เสน่ห์ของการปั่นจักรยานไม่ว่าจะเพื่อสุขภาพหรือเพื่อแข่งขันแท้จริงแล้ว ยังมีอยู่ในการได้บำรุงรักษามันด้วยตัวเองด้วย คนขับรถแข่งรู้สมรรถนะของรถยนต์ตัวเองฉันท์ใดนักจักรยานที่ดีก็ต้องรู้จักชิ้นส่วนและการทำงานของจักรายตัวเองฉันท์นั้น จะง่ายกว่าเสียด้วย เพราะชิ้นส่วนจักรยานไม่ได้ซับซ้อนมากมายเท่ากับรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ยากหากเราจะดุแลจักรยานคันโปรดด้วยตัวเอง เป็นช่างเสียเองไม่ต้องยกมันไปร้านจักรยานทุกครั้งที่มีปัญหา ลองสังเกตแล้วลงมือปฎิบัติดูเมื่อมีเวลา แล้วจะเข้าใจว่าการเป็นช่างจักรยานตัวเองนั่นไม่ยากอย่างที่คิด มันสนุกและที่สำคัญคือคุณได้ความภูมิใจด้วยที่ซ่อมจักรยานของตัวเองได้

วิธีเพื่อดูแลชิ้นส่วนสำคัญด้วยตัวเอง

ชุดกะโหลกและจานหน้า : ดึงโซ่ออกจากจานหน้าปล่อยห้อยไว้กับแกนกะโหลก ถ้าโซ่สกปรกให้เช็ดเสียก่อน ส่วนการจะถอดชุดกะโหลกออกเพื่อทำความสะอาดหรือเพื่อเปลี่ยนใหม่ทั้งชุดนั่นควรจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของช่างเขาจะดีกว่า ถ้าโยกแล้วไม่พบว่าแกนกะโหลกหลวมคลอนก็ถือว่ามันยังปกติ แต่ถ้าโยกแล้วพบว่าจานหน้าหลวมแต่แกนกะโหลกยังแน่นอยู่ วิธีการคือให้ใช้ฆ้อนยางตอกขาจานทั้งคู่ซ้ายขวาเข้ากับแกนกะโหลกเบา ๆ  ใช้ประแจหกเหลี่ยมขนาด 8 ม.ม. หรือประแจปอนด์ขันเข้าไปที่แกนกะโหลก ถ้าเป็นประแจปอนด์ก็ต้องดุที่ขาจานว่าระบุไว้ให้ขันแน่นกี่นิวตัน/เมตร แล้วขันตามนั้น การขันแน่นเกินอาจจะทำให้เกลียวหวาน แล้วมาดูที่ตัวจานซึ่งไมว่าจะเป็นแบบสองหรือสามใบ จะยึดกันไว้ด้วยน็อตหกเหลี่ยมขนาด 5 ม.ม. ให้ใช้ประแจหกเหลี่ยมขนาดเท่ากันสอดไปขันพอตึงมือก็จะแน่นพอดี

ตีนผี : การเข้าเกียร์ได้ไม่ลื่นไหลโดยเฉพาะเฟืองหลัง มักจะเกิดจากสายเคเบิ้ลยึดเพราะดึงบ่อย ๆ หรือขันแน่นไม่พอ สายเคเบิ้ลยืดจึงมีผลต่อการวางตัวของโซ่บนใบเฟือง ช่างมือสมัครเล่นบางคนก็ขอบแก้ปัญหานี้ด้วยการหมุนสกรูสองตัวท้ายตีนผีเอาง่าย ๆ เพื่อตั้งตีนผี ทั้งที่จริง ๆ แล้สกรูดังกล่าวทั้งคู่นี้มีไว้ตั้งขีดจำกัดการเคลื่อนที่ของโซ่ให้มันอยู่ในขอบเขตของเฟืองตัวใหญ่และเล็กที่สุด ไม่ให้ตกลงมาหรือเลยออกไปจนเข้าทำความเสียหายกับซี่ลวดได้เมื่อเข้าเกียร์สูงหรือต่ำสุด การตั้งความตึงเคเบิ้ลของตีนผีนั้นง่ายมาก วิธีการคือสับเกียร์ลงมาอยู่บนเฟืองตัวเล็กที่สุด ใช้มือข้างขวาหมุนขาจานส่วนมือข้างซ้ายก็จับสกรูตัวดำ ๆ ท้ายตีนผีตรงขั้วสายเคเบิ้ล หมุนไปในทิศทางทวนเข็มนาฬิกา (เมื่อหันหน้าเข้าหาท้ายจักรยาน) หมุนไปช้าๆ พร้อมกับลองเข้าเกียร์ไปเรื่อย ๆ ให้ขึ้นและลงจากใบเฟืองเล็กสุดมาใหญ่สุด ใหญ่สุดลงไปถึงเล็กสุด เมื่อพบว่าโซ่วางตัวพาดใบเฟืองเรียบร้อยดี ต่อมาก็ปรับละเอียดที่ตัวสายคือควงปรับความตึงละเอียดที่ติดอยู่กับสายเคเบิ้ลเกียร์ตีนผี (สำหรับเกียร์รุ่นเก่าควงนี้จะติดอยู่กับท่อล่างตรงขั้วเคเบิ้ล แต่เกียร์รุ่นใหม่ที่ร้อยสายไว้ในเฟรมจะอยู่กับเคเบิ้ล ระหว่างหัวเกียร์กับท่อล่าง)

การปรับละเอียดทำได้ด้วยการปรับควงตัวนี้ หมุนได้ทีละเศษหนึ่งส่วนสี่รอบแล้วลองเข้าเกียร์ดู ลองหมุนได้ทั้งทวนและตามเข็มนาฬิกาไปพลางเข้าเกียร์จนกว่าโซ่จะพาดเฟืองได้แม่นยำทุกตัว ถ้าทำทั้งสองอย่างแล้วยังมีปัญหา ขั้นแรกให้ซ้อสายเคเบิ้ลเกียร์มาเปลี่ยนแล้วเริ่มปรับความตึงด้วยการหมุนควงปรับท้ายตีนผีก่อน แล้วตามด้วยหมุนควบปรับตรงสายเคเบิ้ล หากทำตามขั้นตอนทั้งสองแล้วยังปรากฎว่าเข้าเกียร์ได้ลำบากก็ต้องปรึกษาช่าง

หยอดน้ำมันหล่อลื่นโซ่ : พวกช่างมืออาชีพในทีมจักรยานแข่งระดับแนวหน้า บอกกับเราว่าวิธีการหล่อลื่นโซ่จักรยานให้ได้ผลดีที่สุดคือการทำความสะอาดโซ่ให้ปราศจากคราบฝุ่นและดินสะสมเสียก่อน ด้วยการใช้ผ้าหรือฟองน้ำสะอาดชุบน้ำสบู่จับรอบโซ่ในระดับใต้ตะเกียบโซ่ด้วยมือซ้ายและใช้มือขวาหมุนขาจานหน้าสิบรอบ เปลี่ยนผ้า (หรือใช้ส่วนอื่นที่ยังสะอาดอยู่) มาจับโซ่แล้วหมุนใหม่จนกว่าโซ่จะสะอาดซึ่งดูได้จากผ้าที่ต้องสะอาดไร้คราบน้ำมันจับ จะเช็ดซ้ำด้วยผ้าให้แห้งสนิทหรือปล่อยทิ้งไว้ให้แห้งนาน 10 นาทีก็ได้ ก่อนจะหยอดน้ำมันหล่อลื่นโซ่จักรยานลงไปที่ข้อให้ครบทุกข้อทีละข้อช้า ๆ ปล่อยให้น้ำมันซึมลงข้อจนทั่วทิ้งไว้อีกสิบนาทีเช่นกัน แล้วค่อยใช้ผ้ารูดน้ำมันส่วนเกินออกจากโซ่ ส่วนที่ใช้งานจะซึมลงไปในข้อโซ่เรียบร้อยแล้ว ผนังโซ่ที่ด้านนอกนั่นไม่ต้องหล่อน้ำมันเพราะจะไปเคลือบไว้แล้วกลายเป็นตัวดูดจับฝุ่นให้สกปรกเปล่า ๆ ซ้ำยังจะเป็นตัวเสียดสีระหว่างข้อจนทำให้โซ่ของคุณสึกหรอเร็วกว่าเดิมด้วย

หลักอาน : การดูแลหลังจากขี่จักรยานตากฝนมาแล้ว ทำได้โดยการให้เทปพันจุดที่หลักอานต่อกับเฟรมจักรยานไว้เพื่อหมายตำแหน่งความสูงเดิม ใช้ควงหกเหลี่ยมหมุนสกรูยึดแหวนหลักอานออกก่อนแล้วใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดหลักอานให้สะอาดทั้งท่อน ยกเฟรมหงายเพื่อให้น้ำและสิ่งสกปรกตกค้างไหลออก ทาจาระบีบาง ๆ ที่หลักอานใต้แนวเทปพันสายไฟแล้วใช้ควงหกเหลี่ยมขันกลับให้ได้ระดับตามที่หมายไว้ด้วยเทปพันสายไฟและแน่นดังเดิม หากตรงจุดนี้ถูกกำหนดไว้ว่าต้องขันแน่นเป็นตัวเลขนิวตัน/เมตรก็ให้ขันให้แน่นตามตัวเลขกำหนด

>> อ่านต่อตอนที่ 2 

30 ก.ย. 2554

Cannondale JekyII สุดยอดแห่งการสร้างสรรค์

|0 ความคิดเห็น

ทุก ๆ ปีจักรยานเสือภูเขาได้ถูกพัฒนาทั้งในด้านประสิทธิภาพและความสามารถในการปรับใช้ให้รองรับได้กับทุกสถานการณ์ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ Cannondale JekyII ตัวใหม่ล่าสุดที่ถือได้ว่าเป็นสุดยอดนวัตกรรมของวงการ และอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของสิ่งต่าง ๆ ที่จะตามมา

จักรยานเสือภูเขาทั้งหลายโดยทั่ว ๆ ไป ต่างก็มีความสามารถในการขี่ได้ในแบจะสุกสภาพของพื้นที่ อย่างในด้านการทำงานของโช้คนั้น จักรยานเสือภูเขาทั้งหลายก็จะทำได้ตั้งแต่ 5.5 ถึง 6.3 นิ้ว ทั้งช่วงหน้าและหลังในทางเรียบ และในการไต่ขึ้นที่ลาดชันอย่างค่อนข้างมีประสิทธิภาพ โดยยังผ่อนแรงให้เราในขาลง แต่ข้อจำกัดต่าง ๆ ในการออกแบบ และเทคโนโลยีของโช้คมันย่อมมีทางออกใหม่ของการผสมผสานนวัตกรรม เพื่อให้ได้จักรยานเสือภูเขาที่สามารถไต่ขึ้นทางชันได้อย่างพวก Cross Country แล้วก็สามารถดิ่งลงทางชั้นแบบฮาร์ดคอร์เหมือนพวกจักรยานดาวน์ฮิลล์

ด้วยการทุ่มทุนอย่างมหาศาลเพื่อการค้นคว้าวิจัย และพัฒนาผลิตภัณฑ์ Cannondale จึงครองความเป็นผู้นำของวงการมาโดยตลอด โดยย้อนไปเมื่อประมาณสองปีก่อน Cannondale ได้เริ่มโครงการเสือภูเขาประเภท All-Mountain เพื่อที่จะสร้างบางอย่างที่แตกต่าง  “เราอยากจะได้จักรยานสักคัน ที่เป็นเหมือนสองสิ่งในร่างเดียว  แรงบันดาลใจนี้ ที่จริงเคยเป็นสิ่งที่ไม่มีใครยอมรับว่ามันจะทำได้มาก่อนด้วยซ้ำ” Murray Washburn ผู้อำนวยการการตลาดสากลของ Cannondale ได้กล่าวถึงที่มาของ JekyII พร้อมยังบอกอีกว่า “เราต้องการจะขี่เสือภูเขาที่มีช่วงยุบน้อย ๆ แบบรถครอสฯ ในชุดป้องกันเต็มรูปแบบทั้งหมวก Full Face และชุดเกราะแบบเต็มตัว” และนั้นก็คือจุดกำเนิดของเจ้า JekyII สุดยอดนวัตกรรม
JekyII and Hyde สองร่างในหนึ่งเดียว

การจะสร้างจักรยานที่ตะลุยไปได้ทุกพื้นที่โดยไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไรมากนั้นเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างมาก Cannondale รู้ดีว่าโช้คหลังแบบทั่วไปไม่สามารถตอบโจทย์ได้ ดังนั้นจึงได้ร่วมมือกับ Fox เพื่อที่จะสร้าง Fox DYAD RT2 ในขณะเดียวกันทั้งโช้คและตัวถังก็ได้ถูกออกแบบเพื่อที่สัดส่วนของการเคลื่อนไหวของตัวโช้คจะได้สัมพันธ์กันอย่างเต็มที่ในสภาวะที่โช้คยุบตัวลง

DYAD RT2 เป็นโช้คที่ทำงานเสมือนกับมีโช้คสองตัว แต่ละส่วนจะให้การเคลื่อนไหวที่ต่างกันทั้งอัตราการยุบตัว และยืด ซึ่งสิ่งที่ว่านี้ได้รวมกันอยู่ภายใจตัวโช้คเพียงหนึ่งเดียว ว่ากันโดยทฤษฎีแล้วในบางจุดเจ้า DYAD RT2 นี้ก็มีความคล้ายกับค่ายอื่น ๆ ในเรื่องการปรับสมดุลของการเคลื่อนตัว แต่ในข้อนี้ ทาง Cannondale ได้แย้งว่า เทคโนโลยีที่ทาง Fox คิดค้นขึ้นมานั้น สามารถแยกการทำงานดังกล่าวของโช้คแบบ Two in One ออกจากกันได้อย่างเด็ดขาด และได้จดสิทธิบัตรเอาไว้แล้วด้วย ภายในโช้คตัวดึงที่แข็งแกร่งซึ่งติดตั้งด้วยวงจรควบคุมการยุบตัว โดยมี Positive Air Chambers สองห้อง ซึ่งอันหนึ่งมีขนาดใหญ่ กว่าอีกอัน พร้อมทั้งมี Negative Air Chanbers เพียงหนึ่งห้องทั้งหมดนี้เชื่อมติดกันกับแกนหลังซึ่งติดตั้งวาวล์ ที่ให้ผู้ขี่สามารถควบคุมสลับเปลี่ยนตามสภาพการขี่

ความสะดวกง่ายดายในการเปลี่ยนโหมดควบคุมนี้มาจากเจ้า Bar-mounted lever ที่ทำให้ผู้ขี่หลุดพ้นจากข้อจำกัด ที่ทาง Cannondale เรียกมันว่า “ความสามารถในการปรับระดับความสูงเชิงเรขาคณิต (Altude Adjustable Geometry) โดยที่โหมดช่วงยกตัวได้ถูกออกแบบมาเพื่อการไต่ขึ้นทางชันนั้นใช้ระยะการเคลื่อนตัวเพียง 90 มม. (3.5 นิ้ว) เท่านั้น ด้วยอัตราการสปริงตัวที่เพิ่มขึ้น cross-country โดยที่ Postive Air Chanbers เพียงห้องเดียวที่ถูกใช้ และ sag จะถูกตัดเหลือ 40% ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในสภาวะการไต่ขึ้น แต่ในช่วงการขับขี่ Downhill เราก็เปลี่ยนมาเลือกโหมด Flow ซึ่ง Positive Air Chanbers ก็จะทำงานทั้งสองส่วนช่วยปรับสมดุลให้ด้านหน้ารถยกสูงขึ้น ขณะที่ด้านท้ายต่ำลง ส่งผลให้การ Dowhill เป็นไปอย่างมั่นใจ

21 ก.ย. 2554

ทำอย่างไรเมื่อปั่นทางไกลแล้วเกิดอาการเจ็บก้น ? ตอนที่ 2 (จบ)

|0 ความคิดเห็น
กระนั้นวิธีเพื่อบรรเทาอาการเจ็บก้นจากการขี่จักรยานก็ยังมีวิธีอื่น ๆ ตามที่นายแพยท์อาร์นี่ เบเคอร์ เคยใช้มาแล้วคือการเปลี่ยนวิธีการซ้อมเพื่อให้ยังฟิตอยู่ได้ ขณะเดียวกันก็จำกัดความเจ็บปวดไม่ให้เพิ่มมากกว่าเดิม ด้วยวิธีการสลับกับการซ้อมทางเรียบด้วยการปั่นขึ้นเขาหรือเนินเส้นยาว ๆ หรือทำอินเทอร์วัลช่วงขึ้นเขาด้วยการลุกจากอานเกือบตลอดเวลา ทำเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งอาการปวดบรรเทาและตัวเองแข็งแรงพอที่จะกลับมานั่นอานปั่นจักรยานได้ตามเดิม

อาการเจ็บก้นขั้นรุนแรงอาจทำให้คุณต้องลดระยะทางซ้อมลง หรือไม่ก็ต้องเปลี่ยนวิธีการขี่จักรยาน ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเจ็บก้นเรื้อรังก็เปลี่ยนวิธีการซ้อม โดยยังซ้อมต่อเนื่องอยู่แต่เปลี่ยนท่าทางการขี่ให้เป็นลุกขึ้นยืนเป็นช่วง ๆ สลับการปั่นทางเรียบกับการปั่นขึ้นเนิน เพื่อให้ได้ยื่นโยกบ้างแรงกดดันที่อานจะได้น้อยลง ทำอินเทอร์วัลช่วงขึ้นเขา แต่เทคนิคนี้อาจจะใช้การไม่ได้ถ้าเกิดปวดก้นขึ้นระหว่างการขี่จักรยานแข่งช่วงหลาย ๆ วัน วิธีแก้ง่าย ๆ ก็คือการตัดแผ่นหนังหรือฟองน้ำเป็นวงมาครอบตรงที่ปวดไว้เพื่อให้ตำแหน่งที่ปวดอยู่ระหว่างช่องว่าง เมื่อแรงกดดันหายไปเนื้อตรงนั้นจะมีเลือดไหลมาเลี้ยงได้คล่องกว่าเดิม แล้วคุณจะทาบริเวณที่เจ็บปวดด้วยขี้ผึ้งบรรเทาปวดหรือ Bag Balm ก็ได้

อีกวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายและใช้ค่อนข้างได้ผลคือการเลื่อนตำแหน่งอานไปข้างหน้าหรือหลัง เพื่อให้ตำแหน่งการวางตัวเปลี่ยนไปและจะทำให้เปลี่ยนตำแหน่งรับแรงกดดันเปลี่ยนไปด้วย ทำนอนเดียวกันการเฉลี่ยแรงดันผิวหนังไปยังบริเวณอื่น ๆ ที่ยังไม่เคยได้รับผลกระทบ หรือถ้าจะให้ง่ายยิ่งกว่านั้นก็คือต้องเสริมฟองน้ำในกางเกงขี่จักรยานให้หนาขึ้น มีทั้งแบบกางเกงหนาสำเร็จหรือเป็นชั้นในมาใส่ซ้อนกัน บางวิธีที่ใช้ได้ผลสำหรับนักจักรยานทางไกลเมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมาคือการแทรกแผ่นเนื้อวัวสด ๆ เข้าระหว่างผิวหนังตัวเองกับชั้นรองในกางเกงขี่จักรยาน ฟังดูแล้วอาจจะน่าคลื่นเหียนอยู่สักหน่อยแต่ก็เป็นวิธีที่ได้ผล ในการแข่งขันจักรยานทางไกล ปารีส-เบรสต์-ปารีส เมื่อปี 1999 มีคนทำวิธีอย่างที่ว่านี้จริง ๆ ด้วยการใช้แผ่นแฮมรองระหว่างก้นกับหนังรองก้นกางเกงขี่จักรยาน

ทั้งหมดนี้คือวิธีการรักษาและบรรเทาอาการเจ็บก้นด้วยตนเอง ทั้งด้วยวิธีการทางการแพทย์และแบบที่บอกต่อ ๆ กันมา เมื่อเจ็บก้นจึงควรลองวิธีง่าย ๆ พวกนี้ก่อนถ้าคุณมีเวลา แต่ถ้าไม่มีเวลาและต้องการการรักษาที่เฉียบขาด แน่นอนว่าแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านผิวหนังจะช่วยได้มากกว่า ทั้งด้วยการรักษาแบบใช้และไม่ใช้ยา หมออาจจะจ่ายยารับประทานและยาทาให้หรืออาจมีคำแนะนำอื่น  ยิ่งถ้าเป็นหมอที่มีความรู้เรื่องเวชศาสตร์การกีฬาด้วยแล้ว จะรักษาได้เร็วและตรงจุดกว่า

บทความที่เกี่ยวข้อง:

>> ทำอย่างไรเมื่อปั่นทางไกลแล้วเกิดอาการเจ็บก้น ? ตอนที่ 1


ทำอย่างไรเมื่อปั่นทางไกลแล้วเกิดอาการเจ็บก้น ? ตอนที่ 1

|0 ความคิดเห็น
การขี่จักรยานทางไกลคือกิจกรรมที่ต้องนั่งอยู่กับที่ตลอดเวลา อย่างน้อยก็สองชั่วโมง น้ำหนักตัวที่กดทับลงบนอาจจะส่งผลต่อเส้นประสาท ผิวหนังและกล้ามเนื้อบริเวณนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วยเหตุนี้กางเกงขี่จักรยานจึงต้องมีหนังและฟองน้ำรองเพื่อลดแรงกดดัน ถ้าคุณอยากรู้ว่าแรงกดดันที่ว่านี้รุนแรงแค่ไหนก็จงทดลองขี่จักรยานด้วยกางเกงธรรมดาดู จะรู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าขี่ได้ไม่ถึง 2 กม. คุณจะรู้สึกเจ็บก้นและทรมานจนแทบไม่อยากขี่ต่อไปอีก แต่ในการขี่จักรยานทางไกลทีละ 100 -200 กม. ขึ้นไปนั้นก้นของคุณจะต้องถูกน้ำหนักตัวกดทับอย่างน้อยก็สามชั่วโมงขึ้นไป แม้จะใช้กางเกงขี่จักรยานที่ว่าแพงและดีแล้วก็ยังเจ็บอยู่ดี

กางเกงขี่จักรยานดี ๆ นั้นแท้จริงแล้วทำได้แค่บรรเทาอาการเจ็บได้เท่านั้น ไม่ได้ป้องกัน คุณจากความเจ็บปวดเพราะน้ำหนักกดทับเลยเมื่อปั่นไกล ถึงจะลุกจากอานบ้างเป็นครั้งคราวระยะเวลาที่ใช้ก็คือตัวการสำคัญที่ยังทำให้คุณเจ็บก้นอยู่ดี แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีบรรเทาความเจ็บปวด ลองมาดูกันว่าอาการของคุณเป็นอย่างไรและมีวิธีการแก้ไขอย่างไรให้หนักกลายเป็นเบา

ข้อแรกคืออย่าปฏิบัติกับร่องรอยคามเจ็บปวดตรงนั้นเหมือนรอยฟกช้ำธรรมดา แล้วทาด้วยขี่ผึ้งบรรเทาปวด การกระทำเช่นนี้ดูเหมือนจะช่วยบรรเทาอาการปวดได้จริง แต่จริง ๆ แล้วตัวยาพวกนี้ไม่ได้ป้องกันแบคทีเรียที่สะสมหมักหมมอยู่บริเวณแผลเลย ทางที่ถูกคือต้องล้างบาดแผลหรือรอยพกช้ำตรงนั้นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อวันละสามครั้งแล้วปล่อยมันไว้เฉย ๆ โดยไม่ต้องปิดพลาสเตอร์หรือผ้ากอชเทคนิคนี้มีนักจักรยานทางไกลระดับ เรซ อครอส อเมริกาใช้กันมาก เช่น เอ็ด พาเวลกา และ เฟรด มาเธนี ตัวยาที่ทั้งคู่แนะนำคือ Erythromycin Topical Gel ซึ่งคุณเองก็สามารถนำตัวยานี้ไปบอกเภสัชกรในร้านขายยาได้ หากไม่มีชื่อทางการค้าที่ตรงกันก็น่าจะมีตัวยาที่สารเคมีดังกล่าว ยานี้จะได้ผลเมื่อใช้กับร่องรอยสดๆ มันต่างจากเจลบรรเทาอาการฟกช้ำตรงที่เมื่อทาไปแล้วจะแห้งสนิทภายในไม่กี่วินาที เมื่อแห้งไม่เหนอะหนะก็ไม่เป็นที่อยู่ของแบคทีเรีย ทาเสร็จแล้วก็นุ่งกางเกงในสะอาดทับได้ทันที

ถ้ารอยปวดนั้นดูคล้ายคลึงกับแผลพอง การอาบน้ำอุ่นวันละสามครั้ง ครั้งละ 15 ถึง 20 นาที ก็ช่วยได้เพราะความอุ่นของน้ำที่กระจายไปทั่วตัวจะเพิ่มการไหลเวียนของเลือดเข้าไปในบริเวณนั้น การมีเลือดไหลเวียนไปในบริเวณที่ต้องการจะช่วยลดความปวดแสบปวดร้อนลงได้ สำหรับอาการเจ็บปวดเรื้อรังสามารถช่วยได้ด้วยขี้ผึ้งบรรเทาปวด (Drawing salve) ที่มีคุณสมบัติลดอาการปวด ให้ปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรเพื่อความเหมาะสมและเพื่อทราบคุณสมบัติที่แท้จริง เมื่อได้ตัวยาแล้วให้ทาลงตรงบาดแผลหรือบริเวณที่เจ็บปวดแล้วปิดทับด้วยพลาสเตอร์ แล้วอาการเจ็บปวดจะบรรเทาลงภายในไม่กี่วัน นอกจากจะใช้ครีมนี้เพียงอย่างเดียวแล้วยังสามารถใช้มันควบคู่ไปกับตัวยาอีกตัวคือ Boil Ease ที่มีตัวยาบรรเทาปวดผสมอยู่ด้วย ตัวยานี้จะลดความเจ็บปวดและอึดอัดลงได้มากพอให้คุณขี่จักรยานต่อไปได้

ตัวยาอีกชนิดหนึ่งที่ใช้ได้ผลคือ Bag Balm ที่ใช้ได้ดีในบริเวณ ที่เสียดสีซึ่งมีขายในร้ายขายยาทั่วไป ใช้ได้ดีในการลดอาการระคายเคืองจากการเสียดสีในบริเวณต่าง ๆ เช่น ขาหนีบ เป็นต้น ถ้าใช้ตัวยานี้หลังการอาบน้ำก็จะทำให้อาการปวดแสบหายไปเมื่อถึงวันรุ่งขึ้น ข้อควรระวังก็คือมันอาจจะก่อเกิดอาการแพ้ได้กับคนบางคน การใช้จึงควรเริ่มที่ปริมาณน้อย ๆ ก่อนถ้าคุณไม่เคยใช้ยาตัวนี้มาก่อนเลย ที่น่าประหลาดใจคือ Bag Balm ตัวนี้ มีขายที่คลินิกสัตวแพทย์ด้วยเพราะต้นกำเนิดของมันคือครีมทาอัณฑะสัตว์ เช่น วัว เพื่อบรรเทาอาการระคายเคืองจากการกวัดแกว่งและเสียดสีกับสิ่งต่าง ๆ 

บทความที่เกี่ยวข้อง:

>> ทำอย่างไรเมื่อปั่นทางไกลแล้วเกิดอาการเจ็บก้น ? ตอนที่ 2 (จบ)

มาทำความรู้จักกับระบบเกียร์กันดีกว่า ตอนที่ 4

|0 ความคิดเห็น
4. ตีนผี (Rear derailleur)

ตีนผีจะทำหน้าที่เปลี่ยนตำแหน่งเกียร์หลัง โดยอาศัยการดึงของสายเกียร์ในการเปลี่ยนเกียร์จากเฟืองตัวเล็กขึ้น ไปสู่เฟืองตัวใหญ่และอาศัยแรงดีดกลับของสปริงในตีนผีในการเปลี่ยนเกียร์จากเฟืองตัวใหญ่ลงไปสู่เฟืองตัวเล็ก (ในตีนผีรุ่น Reverse หรือ RapidRise ของ Shimano XTR จะทำงานตรงกันข้ามกับตีนผีทั่วไป)
  
· เฟืองจ๊อกกี้ (guide pulley) จะทำหน้าที่ในการดันโซ่ให้เปลี่ยนตำแหน่ง
· เฟือง tension pulley จะเป็นตัวดึงให้แนวโซ่ด้านล่างตึงอยู่ตลอดเวลา
· สกรูว์ตัว L และ H จะทำหน้าทีจำกัดระยะของตีนผี
· B-tension screw จะเป็นตัวตั้งความแข็งของสปริงที่จะดันให้ชาของตีนผีขยับออกมาจากเฟรม
· Fine-adjusting knob เป็นตัวปรับเร่งความตึงของสายเกียร์ ซึ่งจะปรับได้ค่อนข้างละเอียดกว่าที่ shifter การจะเลือกตีนผีมาใช้งาน มีสิ่งที่ต้องคิดหลายอย่างเช่นกัน
· ขนาดเฟืองหลังที่ใหญ่ที่สุด และเล็กที่สุดที่ตีนผีรุ่นนั้นจะทำงานได้
· จำนวนเฟืองหลังที่เหมาะสมกับตีนผีนั้น ๆ เช่น ตีนผีสำหรับเฟืองหลัง 7 ชั้น จะใช้งานได้ไม่ดีหรือไม่ได้กับเฟืองหลัง 8 หรือ 9 ชั้น
· Shifter ที่ทำงานเข้ากัน (compatible) โดยทั่วไปมักจะใช้ด้วยกันได้หมด
· ยกเว้นตีนผี SRAM ตระกูล ESP ต้องใช้กับ grip shift  ตระกูล ESP เท่านั้น

5. ชุดใบจานหน้า (Chain rings)  ใบจนหน้าในปัจจุบันจะแบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ

     · ใบจานหน้าของระบบเฟืองหลัง 7 สปีด
     · ใบจานหน้าของระบบเฟืองหลัง 8 สปีด
     · ใบจานหน้าของระบบเฟืองหลัง 9 สปีด

ในแต่ละกลุ่มไม่ควรจะนำมาใช้แทนกัน เนื่องจากมีลักษณะปลีกย่อยที่แตกต่างกันออกไปตามชนิดของโซ่ที่ใช้ หากใช้ผิดระบบจะมีผลต่อความราบรื่นของการทำงาน รวมไปถึงอายุการใช้งานของโซ่ โดยทั่วไปแล้วเสือภูเขาจะมีจำนวนจานหน้า 3 ใบ ซึ่งผู้ผลิตใบจานต่างพยายามพัฒนาให้ชุดจานหน้าสามารถทำงานได้ดีและราบรื่น โดยเฉพาะการเปลี่ยนตำแหน่งเกียร์จานหน้า โดยเพิ่มหมุดวิดโซ่ที่ขอบด้านในของใบจานกลางและใบจานใหญ่ ทาง Shimano เป็นผู้ผลิตที่พัฒนาหมุดวิดโซ่นี้เป็นรายแรก ๆ รวมไปถึงได้ปรับปรุงให้ทำงานได้ราบร่นที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ผลิตรายอื่น ๆ โดยตั้งชื่อว่าระบบ Hyperdrive  ใบจานหน้าจะถูกยึดกับขาจานด้วยสกรูว์และน๊อตพิเศษ รูยึดใบจานอาจจะมี 4 หรือ 5 รู ขึ้นอยู่กับบริษัทผู้ผลิต แต่จะแบ่งมาตรฐานเป็น 2 แบบเหมือนกันคือ

1. Compact 
- ชนิด 5 รู มีระยะจากจุดศูนย์กลางของรูใบจานใบใหญ่และใบกลางเป็นถึงจุดศูนย์กลางของกะโหลก 94 มม. และระยะจากจุดศูนย์กลางของรูใบจานเล็กกับจุดศูนย์กลายของกะโหลก 58 มม.ซึ่งเราจะเรียกว่า 94/58 มม.
- ชนิด 4 รู มีขนาด 104/64 มม.

            2. Standard
                - ชนิด 5 รู มีขนาด 110/74 มม.
                - ชนิด 4 รู มีขนาด 112/68 มม.

6. ชุดเฟืองหลัง (Cog set)

ชุดเฟืองหลังโดยทั่วไปจะมีอยู่ตั้งแต่ 7,8,9 ชั้น (สำหรับเฟืองหลัง 10 ชั้นนั้นได้ถูกผลิตขึ้นมาใช้ในชุดแข่งขัน ซึ่งยังไม่เป็นที่แพร่หลายมากนัก) เฟืองแต่ละชุดจะมีความแตกต่างกันและไม่อาจนำมาใช้ทดแทนกันได้ (ยกเว้นจะเปลี่ยนอุปกรณ์ในระบบที่เกี่ยวข้องทั้งหมด)

      ·   ชุดเฟือง 7 ชั้น ซึ่งปัจจุบันจะมีใช้ในระบบเกียร์รุ่นล่างสุด และกำลังเสื่อมความนิยมลง เพราะระบบเกียร์ที่ถูกผลิตออกสู่ตลาดในปัจจุบันเป็นชุด 8 และ 9 ชั้นเป็นส่วนใหญ่ ระยะห่างระหว่างเฟืองใบใหญ่สุดกับเฟืองใบเล็กสุดของระบบเฟือง 7 ชั้นจะมีระยะน้อยกว่าของระบบ 8,9 ชั้น ทำให้ต้องใช้กับดุมหลัง (Free wheel hub) เฉพาะรุ่นที่ทำมาเฉพาะเฟือง  7 ชั้นเท่านั้น
·    ชุดเฟือง 8 ชั้น เป็นระบบที่ยังได้รับความนิยมอยู่และยังถูกผลิตออกมาจำหน่ายในรุ่นล่างถึงรุ่นกลาง
·    ชุดเฟือง 9 ชั้น เป็นระบบที่ทาง Shimano เริ่มผลิตออกมาจำหน่ายในปี คศ.1999 หลังจากประสบความสำเร็จกับจักรยานถนนมาก่อน ชุดเฟือง 9 ชั้นจะมีระยะห่างระหว่างเฟืองใหญ่สุดกับเฟืองเล็กสุดเท่ากันกับชุดเฟือง 8 ชั้น จึงทำให้สามารถใช้ดุมหลังร่วมกันได้ แต่เนื่องจากระยะห่างดังกล่าวเท่ากันจึงทำให้เฟือง 9 ชั้นต้องมีระยะช่องไฟระหว่างเฟืองแคบกว่า และเฟืองมีความหนาน้อยกว่าระบบเฟือง 8 ชั้น จึงทำให้ต้องใช้โซ่ที่มีความบางกว่าด้วย

7. โซ่ (Chain)

โซ่รถจักรยานถูกออกแบบมาโดยขึ้นกับลักษณะของชุดเฟืองและใบจาน โดยทั่วไปแล้วโซ่ของระบบเฟือง 7 กับ 8 ชั้นนั้น พอจะใช้ทดแทนกันได้ แต่กรณีสำหรับโซ่ของเฟือง 9 ชั้นจะแปลกแยกออกไปเนื่องจากความแตกต่างของความหนาและระยะช่องไฟของเฟืองหลัง ทำให้โซ่ของระบบเฟือง 9 ชั้น มีความบางกว่าของระบบ 8 ชั้นประมาณ 0.6 มม.



บทความจักรยานที่เกี่ยวข้อง